Απο το περιοδικό / From > THE NEW YORKER
|
||||
Στις 10 Αυγούστου 1991, ένα σκουριασμένο δεξαμενόπλοιο το Mazal ΙΙ άραξε στο βιομηχανικό λιμάνι Ordu , στην Τουρκία, και άντλησε είκοσι δύο χιλιάδες τόνους φουντουκέλαιου. Το σκάφος άρχισε έπειτα ένα ταξίδι ελιγμών στη Μεσόγειο και την Βόρεια Θάλασσα. Την 21η Σεπτεμβρίου, όταν το Mazal ΙΙ έφθασε στην Barletta , ένα λιμάνι στην Πουγλια της νότιας Ιταλίας, το φορτίο του είχε μετονομαστεί, στα επίσημα έγγραφα του σκάφους σε... Ελληνικό ελαιόλαδο. Γλίστρησε μέσω του τελωνείου, ενδεχομένως με τη συνενοχή ενός ανώτερου υπαλλήλου, διοχετεύθηκε με αγωγούς σε βυτιοφόρα φορτηγά , και παραδόθηκε στις εγκαταστάσεις καθαρισμού της Riolio - μιά Ιταλική εταιρία παραγωγής ελαιόλαδου - που έχει βάση την Barletta . Απ' εκεί , αφού μερικές φορές ανακατώθηκε και με πραγματικό ελαιόλαδο, πουλήθηκε στους πελάτες της εταιρίας. Από τον Αυγούστου έως το Νοέμβριο του 1991, το Mazal ΙΙ και ένα άλλο δεξαμενόπλοιο το Κατερίνα T ., παρέδωσαν στη Riolio , ως Ελληνικό ελαιόλαδο, σχεδόν δέκα χιλιάδες τόνους Τουρκικού φουντουκέλαιου και Αργεντινού ηλιέλαιου. Ο ιδιοκτήτης της Riolio , Domenico Ribatti , έγινε πλούσιος από το ψεύτικο λάδι. Έκανε μια τεράστια περιουσία ακινήτων, συμπεριλαμβανομένου ενός προηγουμένως υπέρ-καταστήματος στο Μπάρι. Δωροδόκησε δύο ανώτερους υπαλλήλους, τον ένα με μετρητά, τον άλλο με κιβώτια ελαιολάδου. Ταξίδεψε στη Ρώμη, όπου έμεινε στο υπερπολυτελές ξενοδοχείο Grand Hotel και συναντήθηκε με άλλους αδίστακτους παραγωγούς ελαιόλαδου από την Ιταλία και το εξωτερικό. Σαν μία από τις μεγαλύτερες εισαγωγικές εταιρίες ελαιολάδου της Ιταλίας η εταιρία του Ribatti ήταν μέλος της ASSITOL , της ποιό ισχυρής εμπορικής οργάνωσης παράγωγων ελαιόλαδου της χώρας. Ο Ribatti είχε τόση δύναμη στη Ρώμη ώστε να μπορεί ακόμη να ρωτά για την εύνοια ενός υψηλόβαθμου ανώτερου υπαλλήλου στο Υπουργείο οικονομικών, για την προνομιακή μεταχείριση του ανιψιού ενός συνεταίρου του ο οποίος επιδίωκε την είσοδο του ανηψιού του σε μία ανωτέρα στρατιωτική σχολή. Εντούτοις, από τις αρχές του 1992 ο Ribatti και οι συνεταίροι του τελούσαν υπό ανάκριση από την Αστυνομία Οικονομικού Εγκλήματος ( Guardia Di Finanza ). Ένας ανώτερος υπάλληλος, φορώντας μια μικροσκοπική τηλεοπτική φωτογραφική μηχανή στην γραβάτα του, προσποιήθηκε το σερβιτόρο σε ένα μεσημεριανό γεύμα που παρέθετε ο Ribatti στο ξενοδοχείο Grand Hotel . Άλλοι υπάλληλοι κρυφακούγανε τα τηλεφωνήματα μεταξύ των ανώτερων υπαλλήλων της Riolio και μπορούσαν ακόμη να ακούσουν και το θόρυβο που έκανε το μέτρημα ( rustle ) χρημάτων δωροδοκίας. Κατά τη διάρκεια των επόμενων δύο χρόνων, η ομάδα της Αστυνομίας Οικονομικού Εγκλήματος , που συνεργαζόταν στενά με τους πράκτορες του γραφείου κατά της εγκληματικότητας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, συγκέντρωσε όλες τις λεπτομέρειες του εγκλήματος του Ribatti, προσδιορίζοντας τους ελβετικούς τραπεζικούς λογαριασμούς του και τις εικονικές επιχειρήσεις στην καραϊβική που είχαν χρησιμοποιηθεί για να αγορά του ψεύτικου ελαιόλαδου. Οι ανακριτές ανακάλυψαν ότι το φουντουκέλαιο είχε φθάσει στις εγκαταστάσεις καθαρισμού της Riolio με διάφορους τρόπους όπως με βυτιοφόρα φορτηγά, με τρένο, και με πλοία, καθώς επίσης βρήκαν και αποθηκευμένο φουντουκέλαιο στο Ρότερνταμ που περίμενε την παράδοση του στη Riolio και σε άλλες εταιρίες ελαιόλαδου. Οι ανακριτές εντόπισαν επίσης ότι το νοθευμένο λάδι της εταιρίας του Ribatti είχε πάει σε μερικές από τις μεγαλύτερες εταιρίες παράγωγης Ιταλικού ελαιολάδου, μεταξύ των οποίων η Nestle , Unilever , Bertolli , και η Oleifici Fasanesi , οι οποίες το πώλησαν στους καταναλωτές ως αγνό ελαιόλαδο. Επιπλέον εισέπραξαν και δώδεκα περίπου εκατομμύρια δολάρια επιχορηγήσεις από την Ευρωπαϊκή Ένωση, χρήματα προορισμένα για την υποστήριξη της βιομηχανίας ελαιόλαδου. ( Οι εταιρίες υποστήριξαν ότι είχαν ξεγελαστεί από τον Ribatti , και οι ανακριτές δεν μπόρεσαν να αποδείξουν καμία συνενοχή τους.) Το 1997 και το 1998, το ελαιόλαδο ήταν το πιο νοθευμένο γεωργικό προϊόν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, προτρέποντας έτσι το γραφείο κατά της εγκληματικότητας της ΕΕ να καταρτίσει μια ειδική ομάδα εργασίας για την διακίνηση ελαιόλαδου. Ένας ανακριτής μου είπε ότι τα κέρδη μπορούσαν να συγκριθούν με αυτά από την παράνομη διακίνηση κοκαΐνης και με χωρίς κανέναν απολύτως κίνδυνο. Η ΕΕ, σε μια προσπάθεια να μειωθεί το έγκλημα άρχισε να καταργεί τις επιχορηγήσεις για τους παραγωγούς και τους συσκευαστές ελαιόλαδου, μετά δε από μερικά χρόνια απέλυσε και την ειδική ομάδα εργασίας. Ακόμα όμως η απάτη γενικά παραμένει ένα μεγάλο διεθνές πρόβλημα. Το ελαιόλαδο είναι πολυτιμότερο από τα περισσότερα άλλα φυτικά έλαια, αλλά η παραγωγή του είναι δαπανηρή και χρονοβόρα και επιπλέον μπορεί και να αναμιχθεί πολύ εύκολα. Η νόθευση είναι ιδιαίτερα συνηθισμένη στην Ιταλία, την παγκοσμίου κύρους χώρα εισαγωγής κατανάλωσης και εξαγωγής ελαιολάδου. Τα τελευταία δέκα χρόνια η Ισπανία έχει παραγάγει περισσότερο ελαιόλαδο από την Ιταλία αλλά ένα μεγάλο μέρος αυτού του λαδιού στέλνεται στην Ιταλία για συσκευασία όπου και πωλείται νόμιμα ως Ιταλικό ελαιόλαδο. "Οι περισσότερες απάτες που αποκαλύπτονται στον τομέα τρόφιμων και ποτών γίνετε στο ελαιόλαδο ," μου είπε ο συνταγματάρχης Leopoldo Maria De Filippi , διοικητής N . A . S . Carabinieri , ενός σώματος αντί-νόθευσης του βόρειου τμήματος της Ιταλίας , που λειτουργεί υπό την αιγίδα του Υπουργείου Υγείας. Στην Πούγλια, η οποία παράγει περίπου το 40% των ελαιών της Ιταλίας, οι καλλιεργητές βρίσκονται για περισσότερο από δέκα χρόνια σε μια μόνιμη κατάσταση κρίσης. "Χιλιάδες παραγωγοί ελαιόλαδου είναι θύματα αυτού του παράνομου εμπορίου, παράλληλου αυτού των ναρκωτικών, μου είπε ο Antonio Barile πρόεδρος του σωματείου αγροτών της Πούγλιας αναφερόμενος στις παράνομες εισαγωγές σπορέλαιων και φτηνού ελαιολάδου από έκτός ΕΕ οι οποίες υποσκάπτουν τους ντόπιους αγρότες. Αντί της υποστήριξης των μικρό- καλλιεργητών που παράγουν υψηλής ποιότητας ελαιόλαδο, η Ιταλική κυβέρνηση ενθαρρύνει συνεχώς την ποσότητα αντί για την ποιότητα, προς όφελος των μεγάλων επιχειρήσεων που πωλούν το ελαιόλαδο χονδρικά. Δεν έχει εφαρμόσει ένα εθνικό σχέδιο για την παραγωγή ελαιολάδου, χρησιμοποιεί ένα Βυζαντινό σύστημα για τις γεωργικές επιχορηγήσεις, και έχει αποτύχει συχνά να επιβάλει τους ιταλικούς νόμους και τους κανονισμούς της ΕΕ που εκδόθηκαν για την αποτροπή της απάτης. Η κυβέρνηση είναι τόσο αδιάφορη στην καταδίωξη του εγκλήματος νοθείας του ελαιολάδου σε σημείο που την κάνει να φαίνεται και συνένοχος. Το 2000 το Ευρωπαϊκό σώμα ελέγχου ανέφερε ότι η Ιταλία ήταν υπαίτια για 87% των κακώς/παρανόμως παραχορηθέντων επιχορηγήσεων της ΕΕ τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, και ότι η κυβέρνηση της Ιταλίας είχε καταφέρει να πάρει πίσω μόνο ένα πάρα πολύ μικρό μέρος των κλεμμένων χρημάτων. Ο Paolo De Castro , που διορίστηκε υπουργός Γεωργίας της Ιταλίας το 2006, μου είπε ότι η απάτη στο ελαιόλαδο υπήρξε ένα πρόβλημα από παλιά και ότι έχει πάρει μέτρα να το καταπολεμήσει. "Τελευταία, μου είπε, έχουμε σφίξει τα πράγματα πολύ, με ποιοτικούς ελέγχους και μέσω του σώματος carabinieri (σώμα αντί-νόθευσης )". Το πρόβλημα είναι ότι οι ανώτεροι Ιταλοί παράγοντες που είναι υπεύθυνοι για την ανίχνευση του νοθευμένου ελαιολάδου, κρατούνται -θεωρητικά τουλάχιστον- και υπεύθυνοι για τις αποφάσεις τους. Η ελιά είναι ένας καρπός με κουκούδι, όπως ένα δαμάσκηνο ή ένα κεράσι. Τα περισσότερα φυτικά έλαια εξάγονται από σπόρους ή καρύδια. Τα εργοστάσια επεξεργασίας ελαιών χρησιμοποιούν διαλύτες, θερμότητα, και έντονη πίεση. Τα καλύτερα ελαιόλαδα γίνονται με ένα απλό υδραυλικό πιεστήριο ή φυγοκέντρωση -- το λάδι είναι περισσότερο όπως ένας φρέσκος χυμός φρούτου σε αντίθεση με τα βιομηχανικά λίπη. Οι ελιές μαζεύονται όταν αρχίζουν να γυρίζουν από πράσινο στο μαύρο. Ιδανικά μαζεύονται με το χέρι και αλέθονται εντός ωρών, για να ελαχιστοποιήσουν την οξείδωση και τις ενζυματικές αντιδράσεις, οι οποίες αφήνουν τις δυσάρεστες γεύσεις και τις μυρωδιές στο ελαιόλαδο. Υπάρχουν περίπου επτακόσιες ποικιλίες ελαιών, η διακριτική γεύση και άρωμα της κάθε μιας φαίνεται στο λάδι , όπως ακριβώς οι διάφορες ποικιλίες σταφυλιών φαίνονται στα καλά κρασιά. Στην τελευταία δεκαετία, η κατανάλωση ελαιόλαδου στη νότια Ευρώπη, την παραδοσιακή αγορά του, έχει αυξηθεί κατά 35%, ενώ στη Βόρεια Αμερική αυξήθηκε περισσότερο από 100% . Ένα μεγάλο μέρος της αύξησης οφείλεται στην αυξανόμενη ζήτηση του ανωτάτης ποιότητας εξαιρετικά -παρθένου ( Extra Virgin / έξτρα -παρθένο ) ελαιολάδου. Η Ευρωπαϊκή Ένωση αναγνωρίζει επίσης και μερικούς άλλους κατώτερους τύπους, όπως το Παρθένο και το lampante ,( lampante = Λάδι για λάμπες, για λυχνάρια ) το οποίο παράγετε από χαλασμένες ελιές η από χαμολόγια, που δεν μπορούν νόμιμα να πωληθούν ως φαγώσιμες. Στην Ιταλία, όπου το περισσότερο ελαιόλαδο φέρει την ετικέτα "εξαιρετικά-παρθένο " οι ανταγωνισμοί και οι δημόσιες δοκιμές γεύσης σε καφενεία έχουν πολλαπλασιαστεί κατά πολύ. Σύμφωνα με το νόμο της ΕΕ, η παραγωγή του εξαιρετικά -παρθένου ελαιόλαδου πρέπει να γίνει αποκλειστικά με φυσικά μέσα (Πιεστήριο ή φυγοκέντρωση) , να περιλαμβάνει τριάντα δύο χημικές ουσίες, και να έχει οξύτητα λιγότερη από 0,8 %. ( Στο ελαιόλαδο, η οξύτητα είναι δείκτης αποσύνθεσης.) Το παρθένο ελαιόλαδο, ο επόμενος χαμηλότερος βαθμός , πρέπει να έχει οξύτητα λιγότερη από 2%. Ελαιόλαδο με ποσοστό οξύτητας μεγαλύτερο από 2% ταξινομείται ως lampante (=για λυχνάρια). Οι περισσότερες νοθείες στο ελαιόλαδο είναι εύκολο να εντοπιστούν με χημική ανάλυση (τεστ). Τον Φεβρουάριο, του 2005, το N . A . S . Carabinieri (=σώμα αντί-νόθευσης ) διέσπασε μια εγκληματική σπείρα λαθρεμπορίου που λειτουργούσε σε διάφορες περιοχές της Ιταλίας. Ταυτόχρονα κατάσχεσε και εκατό χιλιάδες λίτρα ψεύτικου ελαιολάδου με αξία αγοράς έξι εκατομμύριων ευρώ (περίπου οκτώ εκατομμύρια δολάρια). Η σπείρα αυτή, που πώλησε- σύμφωνα με την κατηγορία- τα προϊόντα της στη βόρεια Ιταλία και στη Γερμανία, κατηγορείται για χρωματισμό με βιομηχανική χλωροφύλλη ενός χαμηλής ποιότητας σπορέλαιου σόγιας καθώς και canola . Προσθέτοντας επι πλέον και την αρωματική ουσία βήτα-καροτίνη η σπείρα αυτή το συσκεύαζε σε τενεκέδες και μπουκάλια - με εικόνες του Βεζούβιου, Ιταλικές σημαίες, ονόματα ανύπαρκτων παράγωγων, αγροτικά σπίτια και αρχαίες μυλόπετρες - ως εξαιρετικά παρθένο ελαιόλαδο. Τα περιπλοκότερα σκάνδαλα νοθείας, όπως αυτό του Domenico Ribatti , γίνονται στις εγκαταστάσεις καθαρισμού υψηλής τεχνολογίας, όπου το ελαιόλαδο αναμιγνύεται με ουσίες όπως φουντουκέλαιο και ραφιναρισμένο lampante , οι οποίες είναι εξαιρετικά δύσκολο να ανιχνευθούν με χημική ανάλυση. Το 1991, η ΕΕ, αναγνωρίζοντας ότι οι εργαστηριακοί έλεγχοι αποτυγχάνουν να εκθέσουν πολλές από τις νοθείες, καθιέρωσε ακριβή σταθμά γεύσης και αρώματος για κάθε τύπο ελαιολάδου . Σύστησε επίσης και επιτροπές που θα επιβάλουν τον έλεγχο και οι οποίες θα πιστοποιούνται από το Διεθνές Συμβούλιο Ελαιολάδου, ενός οργανισμού που δημιουργήθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη. Σύμφωνα με τους κανονισμούς της ΕΕ, το εξαιρετικά παρθένο λάδι πρέπει να έχει γεύση φρούτου. Να είναι καφτερό και πικρό, και να μην έχει κανένα από τα 16 επισήμως αναγνωρισμένα σφάλματα γεύσης όπως: μούχλιασμα, αγγουρίλα, βρομύλα κ.α.. Εάν έχει έστω και μια ατέλεια, τότε δεν είναι εξαιρετικά παρθένο ελαιόλαδο - basta -τελεία και παύλα, μου είπε ο Φλάβιο Ζαραμέλλα, πρόεδρος του Corporazione Mastri Oleari , μια από τις πιο σεβαστές ιδιωτικές ενώσεις παραγωγών ελαιόλαδου, στο Μιλάνο. Ο Ζαραμελλα, ένας φλύαρος 66 χρονος, πρώην επιχειρηματίας, παράγει ελαιόλαδο από το 1985 από ελιές που καλλιεργεί στο μικρό αγρόκτημά του στην Ουμβρία . Άρχισε να μελετά το ελαιόλαδο συστηματικά όταν διαπίστωσε ότι ακόμη και ο τοπικός αγρότης/ καλλιεργητής νοθεύει το ελαιόλαδο του με ηλιέλαιο. "Η απάτη είναι τόσο διαδεδομένη - μου είπε - που λίγοι καλλιεργητές μπορούν να βγάλουν τίμια το ψωμί τους," . Ο Ζαραμελλα έχει πρόσφατα κάνει τέσσερις εγχειρήσεις κοιλιακού καρκίνου οι οποίες τον έχουν αφήσει πολύ αδύναμο. Τα χέρια του όμως είναι ακόμα παχουλά και ευκίνητα, και έχει με μιά ώριμη ,γλυκιά και βαρύτονη φωνή. Σε έναν τοίχο στο γραφείο του είναι ένας χάρτης της Σομαλίας, όπου το 1987 ως επικεφαλής ενός ανθρωπιστικού ενισχυτικού προγράμματος επόπτευσε την κατασκευή ενός νοσοκομείου υψηλής τεχνολογίας στην πόλη Baraawe , στον Ινδικό Ωκεανό. Τους κατάφερα όλους να δουλέψουν μαζί, είπε: Κουμουνιστές. Καθολικούς παπάδες, Μουσουλμάνους, καθηγητές, αγράμματους... οποιονδήποτε είχε την θέληση να κάνει κάτι . Δύο μήνες μετά την ολοκλήρωση του το νοσοκομείου καταστράφηκε από τον εμφύλιο πόλεμο. Η γενναιοδωρία είπε, είναι η καθαρότερη μορφή εγωισμού. Το 2000 ο Ζαραμελλα έγινε πρόεδρος του Mastri Oleari ( ένωση ελαιοπαραγωγών), και αφιερώνει τα υπόλοιπα χρόνια του στην προστασία-διάσωση του εξαιρετικά παρθένου ελαιόλαδου από την απάτη. "Ευθύνη Πολίτου" αποκαλεί τον αγώνα υπεράσπισης της ποιότητας του ελαιολάδου και για τους καταναλωτές και για τους μικρό-παραγωγούς που αγωνίζονται να βγάλουν το προς ζείν σε μια αγορά πλημμυρισμένη από φτηνό, ψευτο- ελαιόλαδο. Ένα πρωί τον περασμένο Οκτώβριο, η επιτροπή ελέγχου ελαιόλαδου του Mastri Oleari -- έξι άνδρες και τρεις γυναίκες -- έκανε ένα έλεγχο σε πέντε υψηλής ποιότητας λάδια. Όλα αναγνωρισμένα ως εξαιρετικά παρθένα. Ο έλεγχος (δοκιμή) είχε εκπαιδευτικό σκοπό. Ήταν ένας από τους είκοσι περίπου που κάνει η επιτροπή κάθε χρόνο για να διατήρηση σε υψηλά επίπεδα την γευστική και οσφρητική ικανότητα του κάθε μέλους της. (Η επιτροπή αυτή, μαζί με άλλες δέκα εννέα στην Ιταλία, έχασε πρόσφατα την πιστοποίηση της από την ΕΕ , όταν το Διεθνές Συμβούλιο Ελαιολάδου το οποίο επλήγη με μεγάλες περικοπές του προϋπολογισμού του, αποφάσισε να μην πιστοποιεί πλέον επιτροπές ελέγχου ιδιωτικών οργανισμών.) Στις 10 το πρωί τα μέλη της επιτροπής είχαν φθάσει γκρινιάζοντας γιατί έχασαν τον πρωινό καφέ και τα τσιγάρα τους τα οποία επειδή εξασθενίζουν τις αισθήσεις απαγορεύονται πριν από ένα έλεγχο. Η ομάδα περιελάμβανε, εκτός από το Ζαμαρελλα έναν εργάτη ελαιοτριβείου 33 χρονών από τη λίμνη Garda και ένα 47 χρονο μαρκήσιο από την Τασκανία που είχε το ρόλο προσωπικού προπονητή. Αφού ο βοηθός του Ζαμαρελλα είχε ρίξει τα δείγματα λαδιού στα γυάλινα ποτηράκια που έμοιαζαν με τουλίπες και τα είχε θερμάνει, οι ελεγκτές εισήλθαν στους θαλαμίσκους τους. Κρατώντας τα ποτήρια που περιείχαν το πρώτο δείγμα στις παλάμες τους για να διατηρήσουν το λάδι θερμό αφαίρεσαν τα καπάκια. Έβαλαν τις μύτες τους στο άνοιγμα του ποτηριού και εισέπνευσαν δυνατά. Μερικοί έκλειναν και τα μάτια τους. Ρούφηξαν λίγο λίγο το λάδι, και μετά πήραν μια βίαιη βαθειά εισπνοή, μια τεχνική γνωστή ως strippaggio , η οποία ντύνει τους δέκτες γεύσης με λάδι και βοηθά τα αρώματά του να ανέλθουν στα κοιλώματα της μύτης. Μετά από τα πρώτα δυνατά ροφήματα, το strippaggio έγινε μαλακότερο.... με μεγάλο στοχασμό... με κοντές σφυριχτές εισπνοές και μελαγχολική νοσταλγία, δίνοντας σημασία και στις προσωπικές οδηγείς των μαρκησίων του Ζαραμέλλα. Οι στοχαστικοί μορφασμοί ήταν βαθιοί και... υγροί, σαν να έκανες γαργάρες με άλατα Epsom . Οι δοκιμαστές παρέμειναν στους θαλαμίσκους τους για μια ώρα, ρουφώντας , οσφρίζοντας και ξεπλένοντας συχνά και τον ουρανίσκο τους με μεταλλικό νερό. Αφού δοκίμασαν κάθε ένα δείγμα λαδιού, επέλεξαν την γεύση ,το άρωμα, τη σύσταση και άλλα χαρακτηριστικά σημειώνοντας τα σε ένα φύλλο χαρτιού. Ο αρχηγός της επιτροπής, Alfredo Mancianti , συνέλεξε τα σημειώματά τους και τα βαθμολόγησε σύμφωνα με τις κρίσεις των δοκιμαστών. Οι δοκιμαστές του Mastri Oleari συμφωνούσαν εντυπωσιακά, όχι μόνο σχετικά με τις λεπτές γεύσεις όπως -- αγκινάρι, φρεσκοκομμένο χορτάρι, πράσινη ντομάτα, ακτινίδιο -- αλλά και με το βαθμό έντασης που υπήρχε στο κάθε λάδι. Ακόμη και τα ποιό μεγάλα εγκληματικά σαΐνια έχουν δυσκολία να ξεγελάσουν μια κατάλληλα εκπαιδευμένη δοκιμαστική επιτροπή, μου είπε ο Ζαραμελλα. "Είναι όπως μια μηχανή, όταν βλέπω ότι το λάδι είναι πικρο-καφτερό και μυρίζει όπως τις ελιές, είμαι αρκετά βέβαιος ότι όλα τα άλλα θα έρθουν από μόνα τους." Και όμως, σύμφωνα με τον Ζαραμελλα, οι Ιταλικές αρχές σπάνια κάνουν έλεγχό, και σχεδόν ποτέ πριν την πώληση του λαδιού. Όταν το λάδι παίρνει κακή βαθμολόγηση, οι παραγωγοί συχνά κάνουν ένσταση ισχυριζόμενοι ότι τα δείγματα πάρθηκαν η αποθηκεύθηκαν αντικανονικά, η εξασφαλίζουν μια ευνοϊκή βαθμολόγηση από μια άλλη ελεγκτική επιτροπή. Στην Ιταλία, οκτώ από τις εννέα εναπομείναντες επιτροπές -- απ'αυτές που είναι εξουσιοδοτημένες να αποδώσουν νόμιμα δεσμευτικές γνώμες σχετικά με την ποιότητα ελαιόλαδου -- ανήκουν σε κυβερνητικές υπηρεσίες. Η μόνη μη κυβερνητική επιτροπή που ήταν στη Φλωρεντία σταμάτησε να λειτουργεί το 2004, όταν μαζί με άλλες δυό τοπικές επιτροπές αποφάνθηκαν ότι το εξαιρετικά παρθένο ελαιόλαδο των εταιριών Carapelli , Bertolli , Rubino , και πολλών άλλων από τις κυριότερες Ιταλικές μάρκες, δεν ήταν παρά απλό παρθένο η και lampante (= για λυχνάρι). Μάλιστα μια από τις επιτροπές μηνύθηκε από την εταιρία Carapelli , η μήνυση όμως απορρίφτηκε από ένα δικαστήριο της Φλωρεντίας. Η απάτες στο ελαιόλαδο ήταν συνηθισμένο πράμα και στην αρχαιότητα. Ο Galen μιλά για αδίστακτους εμπόρους λαδιού που ανάμιξαν υψηλής ποιότητας ελαιόλαδο με φτηνό λάδι από λαρδί, ενώ ο Apicius δίνει μια συνταγή για το πώς μπορεί ( με αλεσμένα χορτάρια και βότανα ) να μετατραπεί το φτηνό Ισπανικό ελαιόλαδο σε πρώτης ποιότητας λάδι από την από την Istria ,. Οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι χρησιμοποίησαν το ελαιόλαδο για τροφή, σαπούνι, λοσιόν, καύσιμο για τους λύχνους (Λυχνάρια) και τους φούρνους. Το χρησιμοποιούσαν επίσης ως βάση για αρώματα, για θεραπείες καρδιακών παθήσεων, για στομαχόπονους, χάσιμο μαλλιών και ως αντί - ιδρωτικό . Το θεωρούσαν επίσης και ως ιερή ουσία. Τα αγάλματα λατρείας, όπως αυτό του Δία στην Ολυμπία, τα έτριβαν τακτικά με ελαιόλαδο. Οι άνθρωποι που λουζόταν ή ασκούντο στα Ελληνικά γυμναστήρια ,άλειφαν το σώμα τους, με λάδια αρωματισμένα με αρώματα από πιεσμένα λουλούδια και ρίζες. Μερικοί ακαδημαϊκοί μελετητές συνδέουν την κεντρική θέση του ελαιολάδου στον Ελληνικό αθλητισμό -όπου οι γυμναζόμενοι ήταν πάντα γυμνοί- με την αριθμητική άνοδο των χάλκινων αγαλμάτων τον έκτο αιώνα π.χ. Ένας μαυρισμένος αθλητής καλυμμένος με λάδι που λάμπει στον καλοκαιρινό ήλιο, πραγματικά θα έμοιαζε με ένα άγαλμα των Θεών. Ο Nigel Kennell , ειδικός στην αρχαία ιστορία στο Αμερικανικό Κολλέγιο Κλασικών Σπουδών στην Αθήνα, είπε ότι η πίστη στις ιερές και θεραπευτικές ιδιότητες του ελαιολάδου συνεχίστηκε και στον Ιουδαϊσμό τον Χριστιανισμό, και τον Ισλαμισμό. Η λέξη " Χριστός" που είναι Ελληνική σημαίνει χρισμένος / αλειμμένος με... ελαιόλαδο. Σε μερικές περιοχές της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας οι ελιές ήταν μέχρι τον πρώτο αιώνα μ.χ. είδος συνδιαλλαγής. Η κατά κεφαλή κατανάλωση ελαιολάδου ήταν τουλάχιστον πενήντα λίτρα ετησίως. Κατά τον Kennell "Ο κόσμος ήταν διατεθειμένος να ξοδέψει για λάδι όσο ξοδεύει σήμερα για πετρέλαιο. Οι κυβερνώντες έκαναν μεγάλες προσπάθειες για να εξασφαλίσουν έναν σταθερό ανεφοδιασμό λαδιού." Η οικογένεια του αυτοκράτορα Septimius Severus (193 έως 211μ.χ), στην πόλη Leptis Magna , στην περιοχή της Τρίπολης στη βόρεια Αφρική (σημερινή Λιβύη), έγινε πλούσια από το λάδι . "Τον φαντάζομαι πάντα σαν Σεΐχη του λαδιού ," μου είπε ο Δαβίδ Mattingly , καθηγητής Ρωμαϊκής Αρχαιολογίας στο πανεπιστήμιο Leicester , ο οποίος μελετά την επί Ρωμαϊκής εποχής καλλιέργεια της ελιάς. Ο Severus εισήγαγε την πρώτη κανονική δωρεάν διανομή ελαιολάδου στη Ρώμη, αυτό που θα λέγαμε σήμερα -ψωμί λάδι και τσίρκα -για να καλοπιάσουμε τα πλήθη. Η άνοδός στην εξουσία των αυτοκρατόρων Τραϊανού και Ανδριανού, που κατάγονταν από την περιοχή Baetica της νότιας Ισπανίας (τώρα Ανδαλουσία), προκάλεσε και μια απότομη άνοδο στις εξαγωγές ελαιόλαδου από τη Baetica . Τόσο πολύ λάδι εστάλη στη Ρώμη που τα δοχεία / αμφορείς (τα λαήνια -λαγήνια) στα οποία μεταφέρθηκε, στοιβάχθηκαν στη νοτιοανατολική άκρη της πόλης και έκαναν ένα σκουπιδόλοφο ύψους 50 μέτρων , , γνωστό σήμερα ως όρος Testaccio , ή Λαηνόβουνο. Οι αμφορείς αυτοί φέρουν πάνω τους στοιχεία που είναι καθαρά μέτρα κατά της εγκληματικότητας. Ο κάθε ένας τους έχει επιγραφή με το ακριβές βάρος λαδιού που περιείχε , το όνομα του αγροκτήματος απ΄όπου προήλθαν οι ελιές, το όνομα του εμπόρου που εξήγαγε το λάδι και το όνομα του ανώτερου υπαλλήλου που έλεγξε αυτές τις πληροφορίες πριν από την αποστολή. Οι αντίστροφοι έλεγχοι υποθέτουμε έγιναν και στο Λαηνόβουνο, όταν αδειάστηκαν οι αμφορείς, για να επιβεβαιωθεί ότι το βάρος και η ποιότητα δεν είχαν αλλάξει κατά τη διάρκεια της μεταφοράς. Σύμφωνα με τον καθηγητή Mattingly ... "Ο μεγαλύτερος φόβος ήταν ότι οι έμποροι θα αντικαθιστούσαν κατά την διάρκεια του ταξιδιού, το περιεχόμενο με ένα κατώτερο προϊόν. Η καθαρογραμμένη επιγραφή στο δοχείο είχε ως σκοπό να αποτρέψει την νοθεία" . Με άλλα λόγια, οι αρχαίοι Ρωμαίοι προσδοκούσαν την απάτη του είδους Domenico Ribatti , και έλαβαν αποτελεσματικότερα μέτρα για να την αποτρέψουν από αυτά που λαβαίνουν οι Ιταλοί σήμερα. Τον Απρίλιο, ο υπουργός Γεωργίας Paolo De Castro , ανήγγειλε ότι η κυβέρνηση είχε κάνει έρευνα σε 787 παραγωγούς ελαιόλαδου και είχε διαπιστώσει ότι 205 απ'αυτούς ήταν ένοχοι νοθείας όπως ψεύτικες ετικέτες και άλλες παραβιάσεις. Θα περάσουν όμως χρόνια μέχρι να εκδικαστούν αυτές οι υποθέσεις και οι περισσότερες από τις υποτιθέμενες παραβιάσεις δεν πρόκειται να οδηγήσουν στην επιβολή ουσιαστικών προστίμων ή ποινές φυλακίσεως. Ο De Castro έχει επίσης προτείνει μία νομοθεσία που θα απαιτούσε από τους συσκευαστές εξαιρετικά παρθένου και παρθένου ελαιολάδου να δηλώνουν στις ετικέτες τους τη χώρα ή τις χώρες προέλευσης του λαδιού. Πολλοί όμως παρατηρητές θεωρούν ότι ο όρος " Made in Italy " (κατασκευασμένο στην Ιταλία), έρχεται σε αντίθεση με τους ισχύοντες κανονισμούς της ΕΕ και έτσι αυτή η νομοθεσία δεν θα περάσει. Αυτό το διάταγμα, είπε ο δικηγόρος Giorgio Fontana που έχει μελετήσει τη νομοθεσία ελαιόλαδου, δεν είναι τίποτα άλλο από ένα τέχνασμα ξεγελασμού, με σκοπό να μπουν από το παράθυρο όσα η ΕΕ έχει ήδη πετάξει έξω από την πόρτα," . Ο Domenico Ribatti συλλήφθηκε τον Μάρτιο, του 1993 με τις κατηγορίες για παράνομη διακίνηση, απάτη κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης, λειτουργιά εγκληματικού δίκτυου και άλλα εγκλήματα. Μαζί συλλήφθηκε και ο διευθυντής χημείου της εταιρίας του και άλλοι τρεις συνεργοί του. Κατά τη διάρκεια μιας μακριάς δικαστικής μάχης ο Domenico Ribatti επέμεινε ότι τον είχαν απατήσει οι προμηθευτές του...οι εικονικές δηλαδή Καραϊβικές επιχειρήσεις, που είχαν πωλήσει στη εταιρία του ( Riolio ) φουντουκέλαιο αντί για ελαιόλαδο. Η υπεράσπισή του όμως κατάρρευσε όταν ο Pascal Brugger , ο Ελβετός χρηματοδότης που διαχειριζόταν αυτές τις επιχειρήσεις, άλλαξε την θέση του στο δικαστήριο, έγινε μάρτυρας κατηγορίας και αποκάλυψε ότι ο ίδιος ο Ribatti έλεγχε αυτές τις εταιρίες( Μαΐμού). Στο τέλος ο Ribatti διαπραγματεύτηκε μια ποινή φυλάκισης 13 μηνών. Ο Ribatti , που έχει εγκαταλείψει πλέον την επιχείρηση ελαιόλαδου, αρνήθηκε ότι είχε διαπράξει οποιαδήποτε έγκλημα. " ήμουν απλώς ο αποδιοπομπαίος τράγος," είπε. Ο Leonardo Colavita , πρόεδρος του εμπορικού οργανισμού ελαιοπαραγωγών ASSITOL και ο ιδιοκτήτης της επιχείρησης ελαιόλαδου Colavita , μου είπε ότι οι κανονισμοί της ένωσης απαιτούν την αποβολή των επιχειρήσεων μελών που κατηγορούνται για παράνομη δραστηριότητα, έτσι ώστε, όπως το τοποθέτησε, "κανένας δεν μπορεί να μας επιτεθεί, κανένας να μη μπορεί να πει, έχετε εγκληματίες στην οργάνωσή σας!" Σύμφωνα με τον Colavita , όταν ο Ribatti παραιτήθηκε από την οργάνωση είπε," Άμα εγώ φύγω, όλοι σας πρέπει να φύγετε. Ο Colavita , χρησιμοποιώντας το υποκοριστικό του ονόματος Ribatti , είπε, " ο φιλαράκος μας ο Ribatti ήταν κύριος δεν... ονόμασε ονόματα. Εάν αποκάλυπτε ονόματα τότε... πολύ κόσμος θα είχε πάει φυλακή." Κατά την διάρκεια της έρευνας στις δουλειές του Ribatti , η ομάδα καταπολέμησης της εγκληματικότητας της ΕΕ ανακάλυψε ότι τα δύο δεξαμενόπλοια που είχε χρησιμοποιήσει είχαν επίσης μεταφέρει ψεύτικο ελαιόλαδο και στο λιμάνι Monopoli , στην Πούγλια. Η πορεία του λαδιού οδήγησε και σε ένα φίλο του Ribatti ονομαζόμενο Leonardo Marseglia ,διευθυντή μιας εταιρίας ελαιόλαδου και φυτικού-λαδιού στην Monopoli . Η επιχείρηση αυτή, αποκαλούμενη τώρα Casa Olearia Italiana , κατέληξε να γίνει μία από τις μεγαλύτερες εισαγωγικές εταιρίες ελαιόλαδου στην Ευρώπη έχοντας στην κατοχή της μια από τις μεγαλύτερες εγκαταστάσεις καθαρισμού φαγώσιμου λαδιού στον κόσμο. Το 1994, ογδόντα πράκτορες της αστυνομίας οικονομικού εγκλήματος ( Guardia Di Finanza ) εισέβαλαν στις εγκαταστάσεις της Casa Olearia και βρήκαν έγγραφα τα οποία -με λεπτομέρεια- έδειχναν τέσσερις παράνομες μεταφορές λαδιού περιλαμβανομένων και των πλοίων Mazal ΙΙ και Κατερίνα T . Τον Ιούλιο του 1996 εκδόθηκε ένα ένταλμα σύλληψης του Marseglia και δέκα έξι άλλων συνενόχων του, με τις κατηγορίες, νοθείας, φορολογικής απάτης κατά της ΕΕ, και την λειτουργία εγκληματικού κυκλώματος. Μετά από τρεις εβδομάδες ο Marseglia , συνοδεία του δικηγόρου, παραδόθηκε στις αρχές και φυλακίστηκε. Οι εισαγγελείς τον κατηγόρησαν για την εισαγωγή Τυνησιακού ελαιολάδου που είχε μετονομαστεί σε Ευρωπαϊκό, αποφεύγοντας κατά συνέπεια το φόρο που επιβάλετε στα μη Ευρωπαϊκά προϊόντα. Επίσης κατηγορήθηκε και για παράνομη λήψη επιχορηγήσεων ελαιόλαδου της ΕΕ, όταν αργότερα, πώλησε το λάδι. Ο εισαγγελέας Domenico Seccia , που υπηρέτησε ως εισαγγελέας και στην δίκη κατά του Ribatti , πιστεύει ότι ο Marseglia δίδαξε στον Ribatti τα εγκληματικά κόλπα για τα οποία τελικά ο Ribatti καταδικάστηκε . Ο Ribatti, μου είπε ο Seccia, κληρονόμησε από τον Marseglia όλες τις μεθόδους και διαδικασίες της απάτης," . "Η περίπτωση του Marseglia είναι ίδια με αυτή του Ribatti ." Το ανώτατο δικαστήριο της Ιταλίας σε μια απόφαση του στις 13 Ιανουαρίου 1997, παρατήρησε ότι ο δικαστής που ενέκρινε τις συλλήψεις του Marseglia και των συνεταίρων του είχε "επαρκώς και με στοιχεία αποδείξει, ότι το προϊόν που ξεφορτώθηκε στη Monopoli δεν ήταν Ευρωπαϊκό ελαιόλαδο αλλά Τυνησιακό... απαλλαγμένο από τελωνειακά τέλη εισαγωγής, το οποίο στη συνέχεια παρουσιάστηκε ώς Ιταλικό ελαιόλαδο χρησιμοποιώντας ψεύτικα δελτία συναλλαγών, με συνέπεια και τη σοβαρή απάτη κατά της ΕΕ." Το δικαστήριο επίσης σημείωσε ότι ο δικαστής είχε διατάξει τις συλλήψεις των ατόμων λόγω του ότι θεώρησε ότι υπήρχε καθαρός κίνδυνος τέτοιες παρόμοιες δραστηριότητες να επαναληφθούν, και λόγω του εγκληματικού χαρακτήρα των κατηγορουμένων." Εν τούτοις, μετά από χρόνια δικαστικής διαμάχης, οι κατήγοροι δεν μπόρεσαν να αποσπάσουν ποινές και το 2004, όταν και... έληξε η προθεσμία της δίκης, οι κατηγορίες κατά του Marseglia και των συνενόχων του ανακλήθηκαν. Τον περασμένο Δεκέμβριο, ταξίδεψα στη Monopoli για να επισκεφτώ τον Marseglia στις εγκαταστάσεις της Casa Olearia . Οδηγώντας νότια από τον αεροδρόμιο του Μπάρι, ακολούθησα την παραλιακή εθνική οδό δια μέσου αρχαίων ελαιώνων με δένδρα της τοπικής ποικιλίας ogliarola . Μερικά από τα δέντρα βρίσκονται εκεί για κάπου χίλια χρόνια. Από το 1994, ο Antonio Barile , πρόεδρος της αγροτικής ένωσης, έχει καταφέρει να επιστρατεύσει δεκάδες χιλιάδες ελαιοπαραγωγούς σε αποκλεισμό των λιμανιών του Monopoli και του Μπάρι, όπου πολλά δεξαμενόπλοία φέρνουν λάδι. Ο Barile είπε ότι μερικές από τις εισαγωγές λαδιού γίνονται με την έγκριση της Ιταλικής κυβέρνησης κατά παραβίαση του Ευρωπαϊκού νόμου, ο οποίος επιτρέπει την εισαγωγή λαδιού από μη Ευρωπαϊκές χώρες μόνο όταν η τοπική παραγωγή δεν μπορεί να καλύψει την τοπική κατανάλωση. Μπαίνει τόσο πολύ απ αυτό το φτηνό ξένο λάδι στην τοπική αγορά που, σύμφωνα με τους ανακριτές της Αστυνομίας Οικονομικού Εγκλήματος( Guardia Di Finanza ), μόνο το 1% του λαδιού που παρήγαγε η Πούγλια κατά την περίοδο συγκομιδής 2003-04, το οποίο είχε και σκοπό να πωληθεί στην Ιταλία, πωλήθηκε στην πραγματικότητα με κάποιο κέρδος για τους τοπικούς ελαιοπαραγωγούς. Στη Monopoli , η εθνική οδός πηγαίνει γύρω από τις εγκαταστάσεις της Casa Olearia . Εκεί βλέπεις μεγάλες ανοξείδωτες δεξαμενές, κτίρια γραφείων, ψηλούς καπνοδόχους και αποθήκες έτσι..σπαρμένα... μέσα σε ένα τεράστιο ελαιώνα. Οι εγκαταστάσεις έχουν δεκαπενταπλασιαστεί από το 1981. Απ το 2005 όταν τις αγόρασε ο Marseglia , η επιχείρηση επεξεργάστηκε ένα εκατομμύριο τόνους ελαιολάδου και φυτικού έλαιου. Ο Ιταλικός τύπος έχει αποκαλέσει τον Marseglia "Βαρόνο του εξαιρετικά παρθένου ελαιόλαδου." Ο Marseglia άρχισε τη σταδιοδρομία ως οδηγός φορτηγού μεταφοράς για την επιχείρηση ελαιόλαδου της οικογένειάς του. Εν τούτοις, πέρυσι ο Marseglia εγκατέλειψε την επιχείρηση ελαιόλαδου για να επικεντρώσει την προσοχή του στην παραγωγή καυσίμων και ηλεκτρικής ενέργειας από φυτά ( biodiesel ). Σε αυτούς τους τομείς, μου είπε, οι αρχές... "Δεν σου τα σφίγγουν και τόσο πολύ." Ο Marseglia είναι 61 χρονών. Έχει ένα ισχυρό επιβλητικό σώμα ενός γεράζοντα πρωταθλητή με χοντρό λαιμό και μεγάλα βλέφαρα. Παρά τη συνήθεια του να σου μιλά στον πληθυντικό είναι υπερβολικά απλός. Μου σκούνταγε κάθε τόσο το χέρι για να υπογραμμίσει κάτι. Τον ρώτησα εάν ήταν ένοχος οποιουδήποτε από τα εγκλήματα με τα οποία είχε καταδικαστεί. " Μέχρι τώρα δεν έχουμε καταδικαστεί ποτέ και για τίποτα" , απάντησε. "Επομένως δεν νομίζω ότι έχουμε να προσθέσουμε τίποτα. Έχουμε περάσει από δίκες, και έχουμε αθωωθεί επειδή... μας κατηγόρησαν για πράματα που δεν έγιναν." Πρόσθεσε ότι είχε κερδίσει τη δυσαρέσκεια των ντόπιων αγροτών γιατί εισήγαγε ξένο ελαιόλαδο το οποίο- επέμεινε- είναι απαραίτητο, όχι μόνο για να ικανοποιήσει την εσωτερική ζήτηση στην Ιταλία αλλά και για να ανεβάσει την κακή ποιότητα μερικών τοπικών λαδιών (pugliese). "Πρέπει να εισαγάγεις εξακόσιες έως επτακόσιες χιλιάδες τόνους το χρόνο," είπε. "Και εφόσον εισάγουμε τόσο πολύ για να το σμίξουμε και να σώσουμε τα πολλά και δύσοσμα τοπικά παλιόλαδα, ο κόσμος το είδε βασικά ως προσβολή." ( Ο Marseglia αρνήθηκε ότι έχει ποτέ νοθεύσει το ελαιόλαδό του με άλλα φυτικά έλαια.) Ο Marseglia υπολόγισε ότι 90% του λαδιού που πωλείται στην Ιταλία ως εξαιρετικά παρθένο δεν είναι τέτοιας ποιότητας. "Είναι οτιδήποτε άλλο από εξαιρετικά παρθένο, το λαδί που έχουμε εδώ," είπε. Δεν φάνηκε και να το θεωρεί αυτό ως πρόβλημα. " Πρώτα απ όλα , να δώσουμε στον κόσμο καλό λάδι ," είπε. " Μετά το άριστης ποιότητας-- όλο αυτό το εξαίρετο πράμα να το δώσουμε για σαράντα, πενήντα ευρώ το κιλό.... μα...ποιοι ηλίθιοι σε τούτο τον κόσμο μπορούν να το αγοράσουν ;...αυτό .... το σκεφτόμαστε αργότερα;... όχι! Η οικογένειά του, είπε , χρησιμοποιεί κοινό λάδι: "Για μας, η έννοια του..καλού... είναι αρκετή. Θέλουμε να είμαστε απλοί άνθρωποι." Κατά την διάρκεια ενός μεσημεριανού γεύματος στην καντίνα της Casa Olearia , ο Marseglia μου έδειξε τι εννοούσε όταν έλεγε καλό λάδι. Αυτές οι περίφημες ελεγκτικές δοκιμές όπως το strippaggio είναι "κούφιος αέρας ," είπε. "Να δοκιμάσεις ένα πιάτο ζυμαρικά είναι εύκολο να... δοκιμάσεις ένα ποτήρι κρασί είναι εύκολο να... δοκιμάσεις ένα κομμάτι φρούτου είναι εύκολο. το ίδιο είναι και να δοκιμάσεις λάδι . Πρέπει να έχει την ίδια ευχάριστη γεύση. Αν δεν έχει καλή γεύση, δεν είναι καλό. Αυτό... είναι αρκετά απλό. Λένε ότι χρειάζεται ν'αχει κανείς μεγάλη γνώση για να το καταλάβει, γιατί θέλουν να κάνουν το πράμα να φαίνεται πράμα υψηλής διάνοιας." Άπλωσε το χέρι πάνω από το τραπέζι και έπιασε ένα μπουκάλι λάδι της εταιρίας του με ετικέτα Giusto ( = ώστε, απλώς), αυτό που βρίσκεις στα παντοπωλεία. Ξεβίδωσε το καπάκι του και μου το έδειξε. "Μυρίστε το... σας μυρίζει καλά, ή βρομά;" Ο Marseglia έφερε το μπουκάλι στα χείλια του και πήρε δυό μεγάλες γουλιές. "Έτσι το βάζεις στο στόμα σου... εντάξει ;" είπε χοντρά και... λαδοπά. "Απλό είναι... η βρομά και το φτύνείς σε κάποιου τη μούρη, ή είναι καλό." Το σημάδι ενός καλού λαδιού, συνέχισε, είναι το bella bocca ("όμορφο στόμα")...η ευχάριστη γεύση, η αίσθηση που σου μένει στο στόμα μετά απ'όταν πιεις λάδι. Να! μου λέει ο Marseglia , και μου έδωσε το μπουκάλι. " απλά... δοκίμασέ το χωρίς να κάνεις αυτό που κάνουν εκείνοι οι άλλοι τύποι," "Υποθέσε ότι τρως μια καραμέλα.... κάτι καλό. Τότε θα δεις και τη γεύση που θ΄αφήσει στο στόμα σου." Με κοίταζε με μεγάλη προσοχή όπως κατάπινα το λάδι , ναι! είπε ικανοποιημένος... είναι πολύ απλό να δοκιμάσει κανείς ένα πράμα," . Τον Ιανουάριο, ο Marseglia δικαστικέ για μία άλλη νοθεία ελαιόλαδου, αυτή τη φορά στις Ηνωμένες Πολιτείες. Σύμφωνα με τα έγγραφα που συντάχθηκαν από τους ανακριτές της αστυνομίας οικονομικού εγκλήματος ( Guardia Di Finanza ), μεταξύ 1998 και 2004 η εταιρία Casa Olearia απέφυγε την φορολογία της ΕΕ για περισσότερα από είκοσι δύο εκατομμύρια ευρώ (περίπου τριάντα εκατομμύριο δολάρια), με το να εισαγάγει παράνομα δεκαεπτά χιλιάδες τόνους Τουρκικού και Τυνησιακού ελαιολάδου, προφανώς και με τη συνεργασία ανώτερων Ιταλικών τελωνειακών υπαλλήλων. Η νομοθεσία της ΕΕ επιτρέπει σε μη ευρωπαϊκές επιχειρήσεις να στείλουν λάδι για επεξεργασία από μια Ιταλική επιχείρηση αφορολόγητα. Οι ανακριτές όμως λένε ότι η AgriAmerica , η αμερικανική εταιρία που η Casa Olearia ισχυρίζεται ότι εισήγαγε το λάδι, δεν ήταν παρά μια εικονική επιχείρηση που δημιουργήθηκε από το Marseglia για να αποφύγει τελωνειακούς δασμούς . Οι ανακριτές υποψιάζονται ότι το λάδι που επεξεργάστηκε στα εργαστήρια της Casa Olearia αναμίχθηκε με άλλα φυτικά έλαια, αλλά... δεν μπόρεσαν να το αποδείξουν. Μερικό από το λάδι αγοράστηκε από Ιταλικές επιχειρήσεις, αλλά ο μεγαλύτερος όγκος εστάλη σε εταιρίες διανομής στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες και το πώλησαν ως Ιταλικό ελαιόλαδο. Η αμερικανική αγορά, η οποία ανέρχεται στο 1,5 περίπου δισεκατομμύριο δολάρια, είναι η μεγαλύτερη εκτός Ευρώπης, και μεγαλώνει κατά ποσοστό 10% ετησίως. Επιπλέον η υπηρεσία τροφίμων και φαρμάκων της Αμερικής ( FDA ) θεωρεί την απάτη στο ελαιόλαδο σαν ένα σχετικά σπάνιο πρόβλημα και δεν το πολύ ελέγχει για νοθεία. Αντί αυτού, η υπηρεσία στηρίζεται να λάβει προειδοποίηση για τυχόν νοθευμένα προϊόντα, από τους ίδιους του μεγαλο- παραγωγούς και τις εμπορικές εταιρίες, όπως τη βορειοαμερικανική ένωση ελαιολάδου, μέλη της οποίας είναι και αρκετές επιχειρήσεις που ανήκουν στην ASSITOL . Με το να αφήνεις τις εταιρίες να κάνουν και τον έλεγχο, είπε ο Martin Stutsman , ειδικός υπάλληλος της FDA για τα αλλοιωμένα τρόφιμα " Δεν σπαταλάς τα χρήματά σου για κάποιους ελέγχους που πιθανώς να ικανοποιήσουν κάποιους αλλά και που στην πραγματικότητα δεν κάνουν και τίποτα για να προστατέψουν την δημόσια υγεία." Τον Φεβρουάριο του 2006 η ομοσπονδιακή ασφάλεια της Αμερικής ( Federal Marshals ) εισέβαλε σε μια αποθήκη εμπορευμάτων στην πολιτεία Νιου Ζέρσεϊ και κατάσχεσε 61 περίπου χιλιάδες λίτρα υποτιθέμενου εξαιρετικά παρθένου ελαιόλαδου και 26 χιλιάδες λίτρα ενός άλλου, χαμηλότερης ποιότητας. Μερικό από το λάδι, το οποίο ήταν κατά το πλείστον λάδι σόγιας ( soybean oil ), προοριζόταν για μια επιχείρηση με το όνομα KRINOS FOODS , η οποία είναι μέλος της βορειοαμερικανικής ένωσης ελαιολάδου. H εταιρία KRINOS απέδωσε την απάτη στην προμηθεύτρια εταιρία DMK Global Marketing ( Εταιρία Παγκόσμιου Εμπόριου), η οποία με τη σειρά της κατηγόρησε τις εταιρίες συσκευασίας στην Ιταλία από τις οποίες είχε αγοράσει το λάδι. Οι ομοσπονδιακοί υπάλληλοι ( Federa Μ arshals ) κατέστρεψαν το λάδι , αλλά καμία ποινική δίωξη δεν έγινε κατά της ΚΡΙΝΟΣ η οποιεσδήποτε άλλης εταιρίας. Ο Δαβίδ Firestone ( ειδικός χημικός της FDA σε θέματα ελαιόλαδου από τα μέσα του 60 έως το 1999) μου είπε ότι η πείρα που απόχτησε μετά από πενήντα περίπου χρόνια υπηρεσίας του λέει ότι: " Όταν δεν υπάρχει υπεύθυνος έλεγχος, η νοθεία σε προϊόντα ελαιολάδου είναι κάτι που πρέπει να το περιμένεις," . Τον Σεπτέμβριο,ο Marseglia και πέντε συνεταίροι του θα δικαστούν κεκλεισμένων των θυρών στην Πούγλια, για το ρόλο που έπαιξαν στην υπόθεση της AgriAmerica όπου κατηγορούνται για την δημιουργία εγκληματικού δικτύου με σκοπό την παράνομη διακίνηση. Ένας ανακριτής που ξέρει καλά την υπόθεση μου είπε ότι είναι αμφίβολο να καταδικαστεί ο Marseglia . "Έχει προστασία από ψηλά, είπε, και από την δεξιά και από την αριστερά πολιτική παράταξη. (Ο Marseglia λόγω του ότι η δίκη είναι σε εξέλιξη αρνήθηκε να πει κάτι για τις κατηγορίες. Απλώς είπε ότι θα αθωωθεί για τις κατηγορίες εναντίον του όπως και στις προηγούμενες δίκες.) Η εταιρία Casa Olearia παραμένει μέλος της ASSITOL , η οποία έχει μεγάλη επιρροή και στη Ρώμη και στις Βρυξέλλες. Η τεχνική επιτροπή Ελαίων και Λιπών της Ιταλίας η οποία βοηθά με την έκδοση κανονισμών για το ελαιόλαδο, συμπεριλαμβάνει και αρκετά στελέχη εργαστηριών που ανήκουν στην ASSITOL , ενώ ο Διευθυντής της επιτροπής Ε nrico Tiscornia είναι για χρόνια επιστημονικός σύμβουλος της ASSITOL , και έχει και μια παρόμοια θέση σε μια ανάλογη επιτροπή στις Βρυξέλλες. Επιπλέον, η ASSITOL συνεργάστηκε πρόσφατα με το Ιταλικό Υπουργείο Γεωργίας σε μια πρόταση για την δημιουργία ενός "Μεσογειακού Άξονα Ελαιολάδου," τον οποίο το 2004 ένα κυβερνητικό έγγραφο περιέγραψε ως μια ανεπίσημη οργάνωση (καρτέλ) παραγωγών ελαιόλαδου διεθνών διαστάσεων." Σύμφωνα με τον Leonardo Colavita , πρόεδρο της ASSITOL , το πρόγραμμα άρχισε από τον Giovanni Alemanno , υπουργό Γεωργίας από το 2001 ως το 2006, και θα χρηματοδοτείτο από την Ιταλική κυβέρνηση. Στόχος μας είπε, ήταν να αυξηθεί η παραγωγή ελαιόλαδου από τη Συρία, το Μαρόκο, την Τουρκία, και άλλες νότιο- μεσογειακές χώρες που δεν είναι μέλη της ΕΕ, και να διευκολυνθεί η πώληση του λαδιού στην Ιταλία, χρησιμοποιώντας μια ελεύθερη -αφορολόγητη - ζώνη αποθήκευσης σε ένα λιμάνι της νότιας Ιταλίας. Ο Paolo De Castro , που αντικατέστησε πέρυσι τον Alemanno στο υπουργείο Γεωργίας , μου είπε ότι δεν ήξερε τίποτα για αυτό το πρόγραμμα. Αλλά όταν του το περιέγραψα είπε ότι υποστηρίζει τους στόχους του. "Πρέπει να αποφύγουμε τις διαστρεβλώσεις, δεν πρέπει να βάζουμε όρια στις επιχειρήσεις. Το σπουδαίο είναι ότι ο κόσμος δεν πρέπει το πολυφιλοσοφεί το πράμα αλλά και το λάδι από την Τυνησία δεν μετονομάζετε σε εξαιρετικά παρθένο ελαιόλαδο από την Πούγλια". Αυτό φυσικά δεν είναι και μικρό πρόβλημα,..ε;" Ο Leonardo Marseglia απέκλεισε ότι ένα τέτοιο μέτρο θα μπορούσε να ήταν αποτελεσματικό. Το λάδι είπε "δεν έχει κάρτα ταυτότητας, απλώς υπάρχει. Όταν κάποιος έχει δύο δεξαμενές λαδιού, μιά Ιταλικό και μιά ξένο, δεν έχει παρά να αλλάξει τις ετικέτες και να κάνει το ξένο Ιταλικό και το Ιταλικό ξένο. Εφόσον ξέρουμε ότι η επιγραφή "κατασκευασμένο στην Ιταλία ( Made in Italy ) πουλάει καλύτερα τότε η νομοθεσία του De Castro θα οδηγούσε σε περισσότερη απάτη. Τι θα συμβεί λοιπόν; Θα σ΄εξαπατήσουν διαφορετικά, και πίσω από την μάσκα Made in Italy θα κρύβετε ξένο λάδι απλώς με την επιγραφή "κατασκευασμένο στην Ιταλία . Ο Leonardo Colavita είναι εξίσου σκεπτικός: "Εγώ λέω ότι το νόμο πρέπει να τον κάνει ένας κλέφτης , γιατί ο κλέφτης ξέρει και πώς να τον παραβιάσει."
|
| |||
1